Kommounistikó: Ανάλυση Δεδομένων, Τρέχουσες Δημοσκοπήσεις και Πολιτικές Θέσεις

Η κοσμοθεωρία του ΚΚΕ έχει τις ρίζες της στον ιστορικό υλισμό. Αντιλαμβάνεται την πολιτική ως ταξική πάλη μεταξύ του προλεταριάτου και της αστικής τάξης. Το κράτος, στην ανάλυσή του, θεωρείται όργανο της κυρίαρχης τάξης, το οποίο πρέπει να αντικατασταθεί μέσω ενός επαναστατικού μετασχηματισμού. Στο επίκεντρο βρίσκεται η κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας. Το ΚΚΕ απορρίπτει τον ρεφορμισμό και επιμένει στην ασυμφιλίωτη φύση των ταξικών συμφερόντων, θεωρώντας τον εαυτό του ως την πρωτοπορία της εργατικής τάξης.

Το ΚΚΕ ζητά τη ριζική ρήξη με διεθνείς συμμαχίες όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τις οποίες θεωρεί ιμπεριαλιστικά εργαλεία. Η ατζέντα του περιλαμβάνει την κρατικοποίηση βασικών βιομηχανιών, μαζικές αυξήσεις μισθών και τη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, παράλληλα με τη διαγραφή του δημόσιου χρέους. Απευθύνεται κυρίως στη βιομηχανική εργατική τάξη, τους επισφαλώς εργαζόμενους και τους αγρότες. Στην καθημερινότητα, κινητοποιεί μέσω της συνδικαλιστικής του παράταξης (Π.Α.ΜΕ.) για απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τα μέτρα λιτότητας.

Εντός του ελληνικού συστήματος, το ΚΚΕ λειτουργεί ως συνεπής αντιπολιτευτική δύναμη, απορρίπτοντας κατηγορηματικά συνεργασίες με αστικά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Αξιοποιεί το Κοινοβούλιο κυρίως ως βήμα για την προπαγάνδισή του, θεωρώντας ωστόσο την πραγματική πολιτική αλλαγή να προέρχεται από την εξωκοινοβουλευτική κινητοποίηση και τον μαζικό αγώνα. Η σχέση του με το αστικό κράτος δικαίου χαρακτηρίζεται από δυσπιστία, καθώς θεωρεί τους θεσμούς του ως θεματοφύλακες των καπιταλιστικών σχέσεων και επιδιώκει την ανατροπή της υφιστάμενης τάξης.