Cumhuriyet Halk Partisi
Republikeinse Volkspartij
Sociaaldemocratisch
Midden-links
-
Geen fractie in het Europees Parlement
31,6
Huidige verkiezingspeiling
+6,2 sinds de laatste verkiezingen
-0,5
3-maandentrend
-0,5 in de afgelopen 3 maanden
Conservatief
Sociaal
Markt
Progressief
Anti-EU
Pro-EU
De CHP (Republikeinse Volkspartij) is een kemalistisch-sociaaldemocratische partij in Turkije. Als oudste partij van het land beschouwt zij zichzelf als de hoedster van de seculiere republiek en de westerse oriëntatie. Echter, vanwege haar nationalistische wortels bevindt ze zich in een constant spanningsveld tussen een staatsdragende traditie en een moderne hervormingsdrang.
Waarden en wereldbeeld
Waarden en wereldbeeld
Het fundament van de CHP wordt gevormd door de 'Zes Pijlen' van het kemalisme: republicanisme, nationalisme, populisme, etatisme, laïcisme en revolutionisme. Haar wereldbeeld wortelt in de strikte scheiding van religie en staat en het idee van een ondeelbare natie. De partij beschouwt de staat als een centrale actor voor de modernisering van de samenleving en het waarborgen van de sociale vrede, waarbij ze een seculier, westers georiënteerd mensbeeld verdedigt.
Politieke speerpunten
Politieke speerpunten
De agenda van de CHP combineert klassieke sociaaldemocratie met een pro-Europese koers. De partij pleit voor sociale rechtvaardigheid, de versterking van de rechtsstaat en de bescherming van de vrijheid van meningsuiting. Haar doelgroep strekt zich uit van de stedelijke middenklasse en intellectuelen tot werknemers en seculiere minderheden. Een centraal punt blijft de terugkeer naar een robuust parlementair systeem en economische verlichting voor de lagere inkomensgroepen.
Rol in het politieke systeem
Rol in het politieke systeem
Als grootste oppositiepartij fungeert de CHP als correctief voor het religieus-conservatieve kamp. Ze ziet zichzelf als de laatste verdedigingslinie van de rechtsstatelijke instituties en de democratische grondbeginselen. Strategisch staat de partij voor de uitdaging om haar traditioneel staatsgetrouwe, vaak elitaire achterban te verzoenen met een bredere, ook conservatievere kiezersgroep, zonder haar laïcistische kernprincipes op te offeren voor machtsbehoud.